Po paru dniach chcę napisać o tym, co myślę o całej sytuacji. Uważam że naszemu opiekunowi – Panu Piotrowi Śledziowi, który był z nami na wyspie, należą się oklaski. Wspierał nas i zachował spokój kiedy było to potrzebne.

Jednocześnie od Pani Dyrektor, Pana Marka Prokopowicza oraz od Pani Agnieszki Niedzieli otrzymaliśmy ogromne wsparcie i pomoc. Rozmowy przez telefon, wideokonferencje zapewniały nam poczucie bezpieczeństwa. Odległość i czas, w jakim znaleźliśmy się na wyspie dzięki nim, nie wywoływały stresu i niepewności.

Oni byli tam z nami przez cały czas, martwili się o nas, nie angażując nikogo w organizację całej akcji powrotu do Polski. Dla nas to były dwa dni niepewności, dla nich dwa tygodnie.

Cały wyjazd był udany, jedynie to żal trochę tego, że byliśmy tam tak krótko. Minęło to w mgnieniu oka.

Teraz czekamy tylko na koniec kwarantanny, żeby wrócić życia, do salonu, do rodziny.

„Macie godzinę ,żeby się spakować i dojechać na prom…” dalszej części nie pamiętam. Musimy uciekać z wyspy. Rząd ma zamknąć komunikację między wyspami. Pospiech, pakowanie się, szybki posiłek, na który nie było wcześniej czasu. Siedzimy w autobusie, który ma nas zawieźć na południe wyspy, a tam mamy się dostać na prom na Gran Canarie.

Jesteśmy na kolejnej wyspie, jest wieczór, udało się zorganizować nocleg dla nas pomimo zakazu przyjmowania nowych gości. Gdyby nie to, noc spędzilibyśmy na lotnisku.

Pierwszy tydzień pracy za mną, już jest dobrze. Zadania, które otrzymuję do wykonania są motywujące i pracochłonne.

Na całej wyspie wprowadzili kwarantannę, możemy wychodzić tylko do sklepu po zakupy.

Siedzimy w pokoju, w kilka osób, umilając sobie czas swoim towarzystwem. Filmy, muzyka, wszystko Siedzimy w pokoju, pracując zdalnie. Po pracy umilamy sobie czas swoim towarzystwem. Tyle wolnego czasu… Uczymy się gotować coraz to różne potrawy, ale to tylko kolejne czynności wypełniające wolny czas.

Wideokonferencja z Panią Dyrektor, nauczyciele się o nas martwią, nikt nie wie czy i kiedy wrócimy do domu?

Jest wtorkowy wieczór, a raczej już noc, siedzimy, rozmawiamy, śmiejemy się, ale pora iść spać.

Godzina 12:00, oddajemy klucze i jedziemy na lotnisko, ale to co się tu wydarzyło to był prawdziwy chaos.

Kolejka do oddania bagażu zajęła 2 godziny, zostało 20 min do zamknięcia bramek, a my nie przeszliśmy jeszcze kontroli bezpieczeństwa, zaczyna się robić poważnie. Nasze bilety są biletami nadprogramowymi, nie wiadomo czy wsiądziemy na pokład samolotu.

Przestali wpuszczać ludzi, istna panika, ale na szczęście udaje nam się wejść do samolotu.

A teraz? Teraz siedzę i opisuję to co się działo.

Za chwile lądujemy w Berlinie, a tam czeka na nas kolejny autokar, który ma zabrać naszą grupę do domu. A tam czeka nas kwarantanna.

Czy poradzimy sobie z zadaniami?

Czy osoby, z którymi będziemy pracować będą mówić po angielsku?

Czy nie będę czuła się osamotniona? Osamotniony?

Te pytania, powtarzane w rozmowach wieczór wcześniej krążyły po mojej głowie przez całą drogę do Olivia Homes – mojego miejsca praktyk.

Poznałam tam Sarę Włoszkę na stałe mieszkającą w Corralejo. Ze względu na problemy z siecią w całej okolicy, spędziłyśmy dużo czasu na rozmowie. Poznałam jeszcze Simona, fryzjera, pracującego obok nas.

Mimo, że jest tu spokojnie, a języka hiszpańskiego nie znam w ogóle, potrafiłam wyłapać wielokrotnie powtarzające się zdania o koronawirusie.

Co będzie dalej?

Mieliśmy szczęście podczas naszego pobytu odbywał sie w naszym miasteczku karnawał co pozwoliło nam zobczyć jak tam bawią się ludzie i jaka jest ich kultura. Każdy był przebrany tematycznie a każdy dzień krył za sobą inny temat.

Pierwszego dnia naszej mobilności mieliśmy przeprowadzone warsztaty na, których pisaliśmy czego się obawiamy czego oczekujemy i co myślimy o projekcie, a następnie odgrywaliśmy scenki z tym związane czy pisaliśmy o tym piosenkę. Po warsztatach każdy zobaczył swoje miejsce pracy, nie obyło się bez komplikacji ale każdy z nas poradził sobie pomimo trudnej sytuacji.

Surfing Colors – miejsce gdzie mieszkamy. Lepszego chyba nie mogliśmy sobie wymarzyć. Blisko centrum i zaledwie pięć minut na nogach od głównej ulicy. Basen, który w tak ciepłe dni poprawia humor. Nasze pokoje są bardzo ładne, łóżka wygodne a kuchnia całkiem dobrze wyposażona.

No, może poza brakiem czajnika ale i tym razem sobie poradzimy.

Na szczęście każde z tych niepowodzeń udało nam się pokonać. Po wielogodzinnej podróży z Wrocławia na Fuerteventurę nikt z nas nie marnował czasu i po powitalnym lunchu od razu ruszyliśmy w miasto. Mieliśmy szczęście – nie dosyć, że nasze apartamenty wyglądają cudownie, a jedzenie było przepyszne, to trafiliśmy na miejscowy karnawał co oznaczało dla nas dobrą zabawę i możliwość jeszcze lepszego poznania kultury „lokalsów”.

Dzień uważamy za udany, a przed nami pierwsze dni w pracy, ale to w poniedziałek. Przecież jeszcze mamy niedzielę…

Pani z organizacji pośredniczącej, która przeprowadzała nasze rozmowy okazała się bardzo miłą i ciepłą osobą, dodała każdemu z nas parę słów otuchy przed rozpoczęciem rozmowy, a następnie przeszła do zadawania pytań.

Pytała o nasze samopoczucie, mocne i słabe strony, o nasze preferencje dotyczące przyszłych miejsc pracy. Wszystko to sprawiło, że na pewno wielu z nas przestało się stresować i z przyjemnością odpowiadaliśmy na jej pytania.

Szkolenie przeprowadziła pani Agnieszka Niedziela, z którą większość z nas miała zajęcia z zakresu pierwszej pomocy w klasie I. Okazało się, że wiele wiadomości zapamiętaliśmy z tamtego okresu.

Przypomnieliśmy sobie jak przeprowadza się RKO, jak używamy aparatu AED podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej.
W formie zabawy poćwiczyliśmy opatrywanie ran i skaleczeń. Nie wiedzieliśmy, że pierwszej pomocy można uczyć się grając w statki lub grę planszową.

Zajęcia odświeżyły nam wiedzę, którą już posiadaliśmy i dały nam pewność, że w stanie zagrożenia życia lub zdrowia damy sobie radę za granicą.

Naukę języka hiszpańskiego zaczęliśmy sprawdzeniem naszej wiedzy na temat Hiszpanii, a następnie każdy musiał napisać parę słówek po hiszpańsku, które najlepiej go opisują.

W następnych dniach poruszaliśmy temat jedzenia na wyspie, na którą jedziemy, Pani prowadząca przyniosła nam nawet hiszpański przysmak: tortilla de patatas.

Następne zajęcia to nauka zamawiania potraw w restauracji jak i radzenia sobie na mieście. Podczas nauki poruszyliśmy zagadnienia prostych działań na liczbach jak i podstaw gramatyki, która pomoże nam w podstawowym porozumiewaniu się z mieszkańcami.

Pani Małgosia, która prowadziła nasze zajęcia była bardzo miłą i ciepłą osobą, tematy które poruszyła na pewno będą przydatne podczas naszego pobytu w Corralejo.
Podobał nam się także sposób w jaki zajęcia były prowadzone, metoda zabawy i nauki jednocześnie w postaci zagadek rebusów, co na pewno pomoże zapamiętać zdobytą wiedzę na dłużej.